Clubverslag van donderdag 3 mei 2018

Clubverslag van donderdag 3 mei 2018

Marcel opent de avond iets na achten met de opmerking dat dit soort fotografie een aanslag is op ieders creativiteit. En dat is maar al te waar. Toch waren de inzendingen deze keer behoorlijk op tijd binnen. Vaak komen ze pas op de laatste avond, maar deze keer waren de inzendingen heel verspreid in de tijd. Ik interpreteer dat als ‘wegwezen ermee, we gaan over tot de orde van de dag’. Ger had zijn inzending zelfs al op 21 april verstuurd, maar dat heeft te maken met het feit dat hij deze week op vakantie is.

Over veertien dagen ontvangen we een fotoclub uit Vlaardingen. In het kader van uitwisseling gaan zijn we bij hen op bezoek geweest en 17 mei komt een delegatie van de AFVV (dat staat voor Amateur Fotografen Vereniging Vlaardingen) bij ons op bezoek om hun werk te vertonen en er iets over te vertellen.

Schildersezeltje Het is ieder jaar weer een vreselijk gemopper. Dat begint met het uitdelen van de ‘voorwerpen’, tijdens of vlak na de Algemene Leden Vergadering. Het was dit jaar niet anders. Op zich was dat schildersezeltje best een leuk voorwerp, maar wat moet je ermee?

Iris wist er wel raad mee, kijk maar wat ze om haar nek heeft!

Maar niet iedereen is zo creatief. De verzuchtingen waren dan ook niet van de lucht en dat kwam bij sommige foto’s zelfs sprekend tot uitdrukking. Ezeltjes die in de openhaard werden gegooid of met een lucifer werden aangestoken zijn daar voorbeelden van.

Wim Alsemgeest heeft zelfs helemaal niet meegedaan, zijn wandelactiviteiten zullen dat verhinderd hebben. Maar ik denk er zelf anders over. In het verleden heeft hij weleens foto’s ingeleverd van een voorwerpje, waarop te zien is dat hij dat op rituele wijze aan het begraven was. Daarom denk ik dat hij zijn wandeling precies in deze week gepland heeft. Dan hoeft er niets begraven te worden.

We bekijken de foto’s eerst een keer. Dat gaat in een redelijk tempo, de foto’s blijven zeven seconden staan. Overvloeien naar de volgende foto duurt twee seconden, de totale cyclus dus negen seconden. Voor 59 foto’s betekent dat in minder dan negen minuten de voorstelling voorbij is.

Dan begint het ‘echte’ werk, de foto’s moeten beoordeeld worden. Deze keer weinig uitschieters en een zeer magere toekenning van cijfers.

Het merendeel van de cijfers ligt bij de zessen en de zevens. Slechts 24 keer is het cijfer negen toegekend (dat is ongeveer een half procent)

Tienen zijn in het geheel niet gegeven. Daar staat tegenover dat het cijfer vier ook niet gegeven is, Het gemiddelde is een ruime zes

Voorafgaand aan het bespreken vroeg Marcel wat we er in het algemeen van vonden. Het antwoord luidde: “gevarieerd” en “lastig te beoordelen”.

Van sommige opnamen werd getwijfeld aan correctheid ten aanzien van het onbewerkt zijn. Er mocht immers geen foto in een foto gefotoshopt worden. Gelukkig konden de makers in voorkomende gevallen duidelijk aangeven hoe de foto tot stand gekomen was.

Ondanks het feit dat er 59 foto’s aan de orde kwamen, zag Marcel toch kans om in een rustig tempo de bespreking te leiden. Soms was er behoorlijk wat hilariteit en dat maakt dat je dit soort avonden niet wilt missen.

En dan is er nog altijd de moeite die je moet doen om na te denken over de projectievolgorde van de foto’s. Doe je de beste als eerste of als laatste? Het blijft een dilemma. In veel gevallen lukt het nog wel om twee foto’s te maken. Maar die derde, dat wordt een probleem. In die zin is het verstandig de beste tot laatste te bewaren. Dan bevindt deze zich in het gezelschap van die moeizaam gemaakte derde foto’s en kan er dan wellicht net bovenuit steken.

Clubverslag van donderdag 19 april 2018

Clubverslag van donderdag 19 april 2018

Deze avond stond in eerste instantie aangekondigd als ‘Nader te bepalen’. Later werd dat ‘Presentatie eigen werk’. Dat is altijd een heel aardig onderwerp, omdat meerdere mensen dan eens kunnen laten zien wat hen zelf erg interesseert, waar ze nauw bij betrokken zijn, of wat hen persoonlijk erg aanspreekt.
Het was behoorlijk druk deze avond. Er waren bijna 30 mensen aanwezig, waaronder Johan Rimmelzwaan, de broer van Anneke.

Marcel opende de avond even na achten en kondigde aan dat we van vier personen eigen werk zouden zien. Na de pauze gaan we kijken naar een groot aantal foto’s, een selectie van werk dat is ingestuurd voor een internationale wedstrijd.

Teun geeft de aftrap met een serie foto’s, gemaakt op de Sonnehoek, waarin de historie van het Westland als tuinbouwgebied wordt getoond. Het is een heel interessante serie, waar Teun veel wetenswaardigheden over vertelt. Leuk om naar te kijken en leuk om te weten.

Wim Alsemgeest is, zoals bekend een fervent wandelaar. Hij is bezig met een ‘project’ waarbij het langs de grenzen van Nederland wandelt. Begonnen in 2008 bij de Belgische grens in Zeeland wandelt hij langs de westelijke grens. Hij doet dat tweemaal per jaar gedurende een dag of vier en loopt op die dagen zo’n 25 tot 40 kilometer per dag. Steeds begint hij waar hij de laatste keer is opgehouden. Onderweg maakt hij foto’s en deze werden vanavond voor een deel vertond. Daarbij kwam tot uitdrukking dat het kustlandschap toch wel heel erg divers is, met duinen, bossen, struweel en natuurlijk ook stranden.
Het was interessant om te zien en te horen en voor wat betreft de inmiddels genezen pijnlijke knie leven we met je mee, Wim.

Anneke heeft enige tijd geleden de Drekrace gefotografeerd en daar een heel leuke audiovisual van gemaakt.
Die audiovisual is kort, duurt maar een minuut of twee en in die tijd komt een ongelooflijk aantal foto’s voorbij, spat synchroon met de muziek. Maar dat gaat zo snel dat je de afzonderlijke foto’s nauwelijks goed kunt bekijken. En dus presenteert Anneke vandaag een aantal foto’s in een wat rustiger tempo. Er is veel hilariteit om deze baggerfoto’s!

Tenslotte presenteert Marcel een flink aantal natuurfoto’s. Dit werk, dat uitsluitend in Nederland is gefotografeerd, geeft een beeld van fotogenieke plaatsen. Het is een ‘Rondje Nederland door de seizoenen’ en bestaat uit landschappen, dieren en hier en daar wat experimentele beelden waarbij de camera tijdens het belichten werd bewogen. Het publiek is er stil van en deze serie foto’s was een prima afsluiting voor we aan de pauze gaan beginnen
Na de pauze is Johan Rimmelzwaan aan zet. Hij legt in een korte toelichting uit dat hij lid is van meerdere fotoclubs. Vijf fotoclubs in Nederland vormen een samenwerkingsverband en wanner je als lid van één van deze clubs mee doet aan deze wedstrijd, wedstrijd, doe je eigenlijk mee aan vijf wedstrijden tegelijkertijd. De wedstrijd is bekend onder de naam ‘Holland International Image Circuit’ en had dit jaar, meer dan 7000 inzendingen uit 81 landen. De winnende foto’s worden in categorieën ingedeeld en de beste van die foto’s worden voor onze regio in een Delftse bioscoop vertoond. Vanavond zien we deze bioscoopvoorstelling op ons eigen doek.

We zien drie series, ieder ruim een kwartier lang. De eerste is getiteld Kleur, de tweede Zwart-wit en de derde Reizen. Het zijn buitengewoon inspirerende beelden, soms met veel humor.

Het tempo lag vrij hoog, dat zou wat mij betreft best wat lager mogen, waardoor de beelden net iets langer zouden blijven staan. Maar het was hoe dan ook een prachtige ervaring om dit soort topbeelden te bekijken.

Arthur Palache

winnaars donderdag 5 april 2018 vrij onderwerp

winnaars donderdag 5 april 2018 vrij onderwerp

 

1e plaats – Iñez Verduijn                       8.09 punten
2e plaats – Marcel Bastist                    8.00 punten
3e plaats – Johan v. Schie                    7.91 punten
4e plaats – Ger Sauer                           7,87 punten
5e plaats – Ben v. Elswijk                     7,87 punten

 

Clubverslag van donderdag 5 april 2018 vrij onderwerp

Clubverslag van donderdag 5 april 2018

Het was om meerdere redenen een bijzondere avond gisteren.

Naast de nieuwe leden die we de laatste tijd hebben mogen begroeten, was gisteravond ook Riet van Weers aanwezig. Ze kwam een kijkje nemen en eens zien hoe het er bij ons aan toegaat. Na afloop meldde ze dat we een ‘gezellige club’ vormen. Dat is een mooi compliment voor ons!

Verder was het, voor zover ik kan nagaan, een absoluut record met 48 foto’s op de tafels. Dat is in mijn beleving nog niet eerder voorgekomen. Ze zijn ingebracht door 24 leden. Uitgaande van een totaal ledental van 34, is het te hopen dat het niet gaat voorkomen dat we allemaal tegelijk aan een wedstrijd vrij onderwerp meedoen. Dat zou betekenen dat er dan 68 foto’s op tafel liggen en dat lijkt me heel veel…

Gisteren opende Marcel de avond met de ladderwedstrijd. Johan stond na de laatste wedstrijd bovenaan de ladder en Marcel feliciteerde hem met dit resultaat. Als bewijs ervan reikte hij het certificaat uit.

Over veertien dagen houden we een ‘presentatie eigen werk’. Daarbij krijgen de leden de gelegenheid om buiten de wedstrijden om iets te laten zien waar ze zelf veel plezier aan beleven en dat met clubgenoten willen delen. Een praatje bij een aantal plaatjes dus. Dat zal voor de pauze plaatsvinden. Na de pauze is er een verrassing in de vorm van een presentatie van een samenvatting van ‘topwerk van over de gehele wereld’. Marcel coördineert een en ander en ik ben nu al heel nieuwsgierig.

Dan begint de rondedans langs alle foto’s. Net als bij vorige wedstrijden vrij onderwerp was het aantal onderwerpen weer heel divers. We zien landschappen, voorwerpen, vogels, wilde dieren en architectuur voorbijkomen. De een nog mooier dan de ander.

Het ontlokt Marcel de uitspraak dat de foto’s in twee categorieën kunnen worden verdeeld: 1. Foto’s die een (min of meer simpele) registratie vormen van het onderwerp 2. Foto’s, waarbij de maker wat verder gaat en een bijzonder kijk op zijn onderwerp weergeeft

Zo’n uitspraak zet je wel aan het denken en is wellicht aanleiding om de zoeker wat intensiever te gebruiken. Dus meer dan kijken maar echt zoeken naar hoe je een onderwerp het beste in beeld kan brengen. Een leerzame uitspraak dus.

Bij het bespreken van alle foto’s blijkt dat de tijdsdruk toch een redelijke invloed heeft. Met zoveel foto’s op tafel ontkomen we er niet aan dat er ‘haast’ is. Het geeft een beetje een onrustig gevoel. Dat kan weggenomen worden door steeds een foto ter linkerzijde neer te leggen en de andere ter rechterzijde. De foto’s aan de linkerzijde krijgen, zo is de ervaring, immers iets meer aandacht. Naarmate de avond vordert is er minder tijd en komt het bespreken wat meer onder tijdsdruk te staan. Op deze wijze is er van iedereen minstens één foto die ‘ruim besproken’ wordt.

Arthur Palache