W A F V

Clubverslag van donderdag 15 juni 2017

Deze keer een ander clubverslag dan jullie gewend zijn. Het begint namelijk wat eerder, op woensdag 7 juni. Dat is de dag dat het eerste woord van de ‘Vijf op een rij’-sessie is verzonden.

Woensdag 7 juni Als ik opsta realiseer ik me ineens dat het eerste woord verschenen moet zijn. Vorig jaar wist ik het ’s-nachts al. Ik word namelijk altijd rond de klok van vier uur wakker. Gezien de gezondheid is het nodig dat er dan een pilletje ingeslikt wordt. Ik hoef daarvoor de wekker niet te zetten, dat gaat helemaal vanzelf. Vorig jaar keek ik dan meteen ook even snel mijn E-mail na. Het woord was rond die tijd wel binnen, maar dat is me heel slecht bevallen. Het woord wetend kwam ik niet meer in slaap. Ik bleef er maar over tobben en nadenken. Dit jaar heb ik dat anders gedaan. Wel een pilletje rond vier uur, maar E-mail, dat bekeek ik pas als ik echt wakker was.

Het eerste woord is GLANS. Ik heb daar meteen een voorstelling van, maar wel een verkeerde. In de Engelse taal is een glans de eikel, dus het uiteinde van een penis. Maar dat zal toch niet bedoeld zijn? Voor de zekerheid sla ik er het woordenboek nog even op na en lees tot mijn verbijstering in één van de vele digitale woordenboeken:
Glans (Eikel anatomie) De eikel (glans penis) is het ronde uiteinde van de penis.
Ik overleg even met Mevrouw Palache en als ze uitgelachten is, geeft ze toe dat maken van een foto van de kleine meneer Palache geen goed idee is. Maar ze geeft wel onmiddellijk een oplossing voor het probleem: Brasso. Een blikje koperpoets, dat een prachtige glans (gloed dus) op een voorwerp aanbrengt. Toevallig heb ik zo’n blikje in huis. Het woordje glans komt er prominent op voor, dus de eerste foto is geen probleem meer.

Donderdag 8 juni Het tweede woord is HALF. Ik ken maar één betekenis van half en dat is de breuk 1, gedeeld door 2, dus 1/2. Maar om daar nou een foto van te maken? Ik bedenk dat het leuk is om een auto te fotograferen vanaf statief. Daarna de auto wegrijden en weer een foto maken vanaf hetzelfde standpunt. Dan met Photoshop beide foto’s over elkaar leggen en van de auto de helft wegpoetsen. Een halve auto, lijkt
me een prima idee. Tot Mevrouw Palache me er fijntjes aan herinnert dat de foto’s onbewerkt moeten zijn. En deze procedure voldoet daar van geen kanten aan. Ik besluit daarom maar om een foto af te drukken, deze in tweeën te knippen en daar dan weer een foto van te maken. Dat zal wel niet het beste idee zijn, maar ik weet niets beters te verzinnen.

Vrijdag 9 juni
Het derde woord dat in de mailbox verschijnt is STUK. Weer zo’n vier letterig woord dat op meerdere wijzen geïnterpreteerd kan worden. Mijn gedachten gaan uit naar een ‘lekker stuk’, een mooie meid dus. Ik heb wel een paar nichtjes die daarvoor in aanmerking komen, maar het wordt lastig om die vandaag voor de lens te krijgen. Stuk, stuk, het woord draait maar door mijn hoofd, tot ik ineens denk aan een legpuzzel. We hebben nog een paar dozen op zolder staan en die zitten vol met stukjes. Ik kies er een uit en daar blijkt ook nog eens een stuk stukje in te zitten. Er is een stukje van het puzzelstukje afgebroken. Dubbel stuk dus. Het afgebroken stukje zit gelukkig ook nog in de doos en dan is de foto snel gemaakt. Weer een probleem opgelost. En voor Kees Olierook:”met een rode achtergrond!

Zaterdag 10 juni
We, dat zijn Mevrouw mijn vrouw en ikzelf zijn in Zeeland. Maar dat maakt voor de mailberichten geen verschil. Als ik wakker ben is het eerste wat ik doe de mailbox bekijken en keurig verschijnt tussen alle spam het bericht van Marcel met het vierde woord: LAAG. Ook dit woord heeft meerdere betekenissen en ik krijg langzaam het vermoeden dat de woorden juist op die eigenschap zijn uitgezocht. Gelukkig voor mij wonen we dit weekend in Sirjansland, een dorpje op Schouwen-Duiveland met wel tien straten. Één daarvan is de Lageweg. Een foto van het straatnaambordje is snel gemaakt, weer een probleem opgelost.

Zondag 11 juni Ik word vroeg wakker, want vandaag vervul ik mijn laatste taak voor de Nederlandse Onderwatersport Bod. Ik moet een duikinstructeur-in-opleiding toetsen. Als hij zijn taak goed doet mag hij zich voortaan instructeur noemen. Ik moet daarom om negen uur aan de waterkant staan. Een en ander zal tot de klok van twaalf uur duren. Dan is er na de lunch genoeg gelegenheid om het woord TRANSPARANT in beeld te brengen. Ik weet nog niet hoe, maar ik heb tussen de examens door wel gelegenheid om er over na te denken.
Bij deze opdracht speelden er heel veel beelden door mijn geest. De eenvoudigste was wel een plaatje met uitsluitend een wit vlak. Dat gaf in de oude dia-tijd een geheel transparante dia. Maar ik ben bang dat dat misschien wel begrepen, maar niet geaccepteerd zal worden.

In het onderwijs gebruikten we vroeger een overheadprojector. Deze maakte gebruik van transparanten. Dat waren geheel doorzichtige vellen in het formaat A4, waar je op kon schrijven. Bij projectie waren alleen de letters zichtbaar. Probleem was altijd dat je zo’n transparant op acht manieren op de projector kon leggen. Zeven daarvan leidden tot teksten met een verkeerde stand: achterstevoren, ondersteboven of combinaties daarvan. Een lastig toestel dus, dat inmiddels is verdreven door de beamer. Er bestaan geen transparanten meer en dan kun je ze ook niet fotograferen. Ik bedenk ineens dat je ze op de foto ook niet zou zien. Ontstaat er toch weer een transparante foto. Ik heb het dus maar anders opgelost met transparante bekertjes. Je moet toch wat.

Donderdag 15 juni

Het is de op één na laatste clubavond voor de zomervakantie. Het is warm en er heerst een wat uitgelaten stemming. Iedereen is in afwachting van wat de leden nu weer aan beelden geproduceerd hebben. Marcel opent de avond. Wat op het beeld te zien is spreekt hij ook nog eens uit: er zijn 19 personen die meegedaan hebben. Ze hebben 93 beelden ingeleverd. Het rekensommetje leert dat dat er eigenlijk 95 zouden moeten zijn. Kennelijk heeft niet iedereen kans gezien de volledige serie van vijf beelden in te leveren. Dat wordt evenwel gecompenseerd door personen die meer dan vijf beelden hebben ingeleverd, met de mededeling: “Kies jij maar”. 93 foto’s dus, het zal een heel karwei worden om deze allemaal de reveu te laten passeren en ze de benodigde aandacht te geven.

Nel ter Haar wordt door Marcel verwelkomt. Ze komt eens kennismaken met onze club en is natuurlijk van harte welkom. Of deze avond representatief is voor alle clubavonden is maar de vraag. Ze heeft in ieder geval hartelijk meegelachen en waarschijnlijk een heel vorlijke indruk van onze fotoclub gekregen.
Het eerste onderwerp, GLANS komt aan de orde

De foto van Anneke van een eikenhouten eikel, met enige ‘glans’ wekt heel veel hilariteit. Ik vind het heel dapper van Anneke dat ze het heeft aangedurfd om glans zo in beeld te brengen. Het onderwerp op de foto ‘staat als een huis’. “Het was een kwestie van snel fotograferen”, zo geeft ze aan, “de handsoap liep veel te snel naar beneden”.

Kees had iets gedaan met een knikker en een schijf uit de harddisk van een computer. Dit soort schijven is supervlak en zeer glimmend, maar het is Kees niet goed gelukt de glans van de harde schijf treffend in beeld te brengen.

De rode stilettohakken van Petra leverden een prachtige sexy en sensuele foto op. Ook de glimmende kraan van Ger en de blauwe fles van Marjan brachten het onderwerp prima in beeld.

Henk van Uffelen had zijn glans gewoon op straat gevonden in de vorm van een natte stelconplaat.

Linda had een geraffineerd belicht wijnstel met een rendierenhuis als stemmige achtergrond.

Zo waren er meer juweeltjes, maar het zijn er te veel om ze allemaal te noemen. Ik moet me beperken tot wat highlights.

Het tweede onderwerp, HALF is aan de beurt. Op het scherm zien we nog even wat de betekenis van het woord zou kunnen zijn. We zien van alles en nog wat voorbij komen. Van halve portretten tot een halve zool (heel goed gevonden). Er zijn fraaie composities bij, maar ook een paar die wel heel erg voor de hand liggen. Mijn persoonlijke mening is dat dit onderwerp toch wat minder fantasierijke plaatjes heeft opgeleverd.
Het derde onderwerp, STUK, gaf daarentegen weer wel mooie dingen te zien, zoals de gloeilamp van Ger. Hij zegt erover dat hij deze al jaren bewaart in een doos waar meer gebroken spullen inzitten. Zo zie je maar, wie wat bewaart, die heeft wat.

Iris heeft een half selfie ingeleverd, een zeer stemmige foto die gemaakt is met behulp van een spiegel. Het leverde een prachtige compositie op. Wel was het onmiddellijk duidelijk wie de maakster was.
Marjan legde uit hoe haar ‘stuk-foto’ totstand was gekomen. De echtgenoot liet een ei in de koekenpan vallen, terwijl zij zelf een salvo aan foto’s maakte. Het juiste moment zat er helaas nét niet bij.
Cock leverde op één foto een trio in: een kapotte stekker, een schaakstuk en een stuk brood. Leuk gevonden!

Het vierde onderwerp, LAAG, gaf hier en daar wat meer problemen. Zo vonden de meesten de brug van Petra niet laag, maar vooral hoog!
De relatief eenvoudige opname van de muur met een afwijkend gekleurde laag metselwerk van Kees Olierook werd hogelijk gewaardeerd.

Wim verzekerde ons ervan dat zijn lasagne heel goed eetbaar was, al deed de foto anders vermoeden. Hij noemde enige ingrediënten op en ik moet toegeven: dat klonk heel appetijtelijk.

Het laatste onderwerp, TRANSPARANT, leverde ook veel hilariteit op. Zeker als Kees Olierook op aanschouwelijke wijze voordoet hoe zijn opname achter een semi-transparate deur totstand is gekomen. 12 seonden met de selftimer was in zijn geval wat kort. Terwijl ik bijna zeker weet dat zijn camera ook met een smartphone te bedienen is en dus gewoon van een afstandje bediend zou kunnen worden.
Ook Wim vertelt omstandig hoe zijn opname met het woord HELDER totstand gekomen is.
Marjan gebruikt transparantpapier om iets over te trekken (of moet het zijn: iets te overtrekken?) Hoe dan ook, het levert een pima foto op met als opmerkelijkste de scherpe tekst van Jacob Cats.

Marcel heeft hetzelfde idee gehad als Kees. Ook hij is, deze keer in min of meer ontklede toestand, door een semitransparante deur gefotografeerd. In beide gevallen waren ze, wellicht tegen hun eigen verwachting in, duidelijk herkenbaar

Als toegift een foto van Henk van Uffelen, met alle onderwerpen in één plaat verenigd.

Alles bij elkaar een avond waarop veel gelachen is. In de omgeving waar ik zat is vaak geprobeerd om al te raden wie de foto gemaakt heeft, voor de ‘dader’ zich meldt. In vele gevallen is dat gelukt, maar in evenzovele gevallen ging dat volledig de mist in. Het valt dus wel mee met de eigen stijl en ‘handtekening’, in vele gevallen worden we volkomen op het verkeerde been gezet.

Duidelijk is dat iedereen er, zowel bij het maken als bij het bespreken, veel lol aan heeft beleefd. We mogen dus hopen dat dit ook volgend jaar op de activiteitenlijst terecht zal komen.
Arthur

Clubverslag van donderdag 1 juni 2017

Het is een andere avond dan anders. De kaartspelers zijn er niet en dat betekent dat het veel rustiger is dan op andere avonden. Veel meer parkeerruimte ook, dat maakt het allemaal net wat comfortabeler en gemakkelijker.

In de zaal is het warm. Bij aankomst blijkt dat Linda alle tafels al heeft klaargezet, dat scheelt veel werk. De leden druppelen binnen. Of het aan de warmte ligt of aan de voor een aantal mensen al begonnen vakantie is onduidelijk. Feit is dat er slechts 16 deelnemers fotowerk hebben ingeleverd. Er liggen dus 32 foto’s op tafel. Het vormt een kleurrijk geheel. Minstens zo kleurrijk als het kapsel van Mariëlle, dat de laatste tijd steeds een andere uitsraling vertoont. Wel leuk om te zien. Bijzonder ook is dat Marina er weer is. Ze heeft geen werk ingeleverd, maar het is verheugend te constateren dat ze weer tijd en gelegenheid heeft om een WAFV-avond te bezoeken.

Zonder dat er een openingspraatje door Marcel wordt gehouden, beginnen we aan de beoordeling. Zoals bij een stoelendans lopen we rond de tentoonstelling, met allemaal een beoordelingsformuliertje en een pen in de hand. Hier en daar komen kleine discussies op gang. Het geheel geeft een levendige indruk. Omdat het aantal inzendingen, zeker in vergelijking met andere Vrije Opdracht-avonden gering is, zijn we redelijk snel klaar en daarvan wordt door sommigen gebruik gemaakt voor het innnemen van een drankje.

Voor we aan de beoordeling beginnen zijn er van de zijde van Marcel nog een paar mededelingen, met name over het stadhuisproject. De gemeente blijkt tijdens de wedstrijd de regels steeds te veranderen, waardoor Marcel verwacht dat het niet tot resultaat zal leiden. Jammer, want hij heeft er heel veel tijd in gestopt. Op zich is dat niet erg, maar als dat niet tot een resultaat leidt is met zonde van de tijd en moeite. Arthur meldt nog even dat de parkeerbekeuring waar hij begin april over sprak, na een bezwaarschrift is ingetrokken. Anita heeft bij opruimingswerkzaamheden nog een tweetal boeken vover Photoshop gevonden, die voor belangstellenden beschikbaar zijn. Ger en Henk van Uffelen zijn er blij mee.

En na al deze formaliteiten begint het bespreken van de beoordeelde foto’s. Deze keer zal ik me hier beperken tot de opmerkingen die gemaakt zijn bij de vijf best beoordeelde foto’s.

1. Bij de foto van Linda, het vosje in een grasveld-achtige omgeving, worden veel lovende oprekingen geplaatst. Het is dan ook een schitterende plaat, die in de Amsterdamse Waterleiding Duinen totstand is gekomen.

2. De foto van de grot, door Magda gemaakt, merkt Sylvia op dat het een tekening of een schilderij zou kunnen zijn. De foto gaat naar het abstracte toe. Voor mij kost het me bij het eertse aanzien moeite om een indruk van de grootte van de groit te krijgen. Opmerkelijk is ook dat de foto in een dubbel passepartout wordt weergegeven.

3. Riet, met weerspiegeling in water. Een foto met minimale inhoud en juist daarom herkenbaar als een ‘Linda-foto’. Fotografie wordt hier teruggebracht tot de essentie, een schitterende foto waar je helemaal stil van wordt.

4. De foto van de ooievaar met twee jongen is uniek, in die zin dat deze de indruk geeft dat de foto op gelijke hoogte als het nest is opgemomen. Dat is bijzonder, omdat ooievaars kennelijk geen hoogtevrees hebben en hun nest altijd heel hoog bouwen. Jammer is dat de twee jongen elkaar deels bedekken, maar afgezien daarvan is het een schitterende foto. Cock, de maker, vertelt nog dat de foto vanaf een verafgelegen brug is gemaakt met een sterke telelens.

5. Johan van Schie is verantwoordelijk voor de stilleven-achtige foto. Anneke zegt ervan dat de foto ‘heel bijzonder is, maar geen topper’. De zaal denk daar, gezien de beoordeling, heel anders over. De foto scoort hoge punten vanwege de rust, de eenvoud maar vooral ook door het licht en de kleuren. Grappig is dat de foto tijdens de werkochtend in de Wollebrand is gemaakt. Johan schrijft daarover: “De foto is gemaakt tijdens de werkochtend op de Wollebrand. Het is de slaapplaats van een zwerver onder de brug. Ik heb de foto een beetje bewerkt: ik heb er een zwart/wit gemaakt en de kleuropname er overheen gelegd. Daarna de kleuren een beetje bijgewerkt.”

                                                                                                                                                                                                  Arthur

Clubverslag van donderdag 18 mei 2017

Dat wordt een beetje een saai verslag deze keer: alleen maar lettertjes, geen foto’s. Reden is dat er geen foto’s zijn ingeleverd en dus is er ook niets is om dit verhaal mee op te fleuren. Een beetje triestig dus. Net zo triest als het ‘onvindbaar’ zijn van onze spreker. Iemand zou deze avond over drone-fotografie komen spreken, iets dat mijn grote belangstelling heeft. Een kennis van mij die dit soort fotografie op commerciele basis doet heeft al eens foto’s gemaakt van mijn onderkomen in Zeeland. Dat gaf fraaie resultaten, die anders alleen met een helicopter bereikbaar zijn. Jammer dat de man in kwestie “van de aardbodem verdwenen lijkt”, zoals Marcel in zijn inleidend praatje opmerkte.

In dat zelfde praatje vestigde hij nog even de aandacht op een expositie met foto’s van zijn hand in de aula van de Anjerlaan. De moeite van het aankijken meer dan waard.

Presentatie eigen werk was het alternatief dat door het bestuur in allerijl is verzonnnen. Een oproep om je daarvoor te melden bij Marcel heeft een aantal aanmeldingen vooraf en een tweetal aanmeldingen op de avond zelf opgeleverd, ruim voldoende om de avond mee te vullen. Vooral omdat Marcel nog wat tijd gestoken had in een soort les, waar deze avond mee begon.

Landschappen in zwart-wit Was de titel van deze les. Onderwerpen die darbij aan de orde kwamen waren:  Vervreemding  Wanneer wel, wanneer niet  Compositie, vorm en dieptewerking  Keuze van een kleurenfilter  Conclusies en tips

In alle gevallen waren er aansprekende en duidelijke voorbeelden. Opvallend was dat in sommige gevallen de zwart-wit foto het duidelijk won van dezelfde afbeelding in kleur. In andere gevallen was het juist andersom. Contrast en lichtval van de oorspronkelijke opname is in sterke mate bepalend voor het succes van de aanpassing. Marion merkte bij het onderdeel filters nog op dat een filter van een bepaalde kleur de complementaire kleur versterkt. Marcel noemde een paar voorbeelden uit het analoge tijdperk, waar bijvoorbeel een geel- of een roodfilter wolkenpartijen contrastrijker maakte. Probleem was dat je dit niet terplaatse kon constateren, je moest wachten tot de opnamen ontwikkeld waren.

Bij de conclusies en tips gaf Marcel aan dat bij het ontbreken van kleur in een opname het een voordeel kan zijn deze in zwart-wit om te zetten. Dat komt de vorm en de compositie vaak ten goede. Ook de combinatie van water en lucht is vaak gewenst bij succesvolle zwart-wit omzetting. Verder adviseert hij om thuis filters te testen op bestaande opnamen. Dat is met de tegenwoordige fotobewerkingsprograma’s eenvoudig mogelijk. Verhoging van het contrast geeft in de regel een accentuering van vormen.

Vervolgens presenteert een aantal leden een serie foto’s en houdt daar een praatje bij.

Erik Roozenburg heeft een presentaie in elkaar gezet, compleet met een achtergrondmuziekje, over grotduiken. Dat is sportduiken, maar dan in een grottenstelsel. Probeeem daarbij is dat je in geval van nood niet naar de oppervlakte kunt opstijgen. Er is immers geen oppervlak. Wat het spectaculair maakt is de ernome helderheid van het water. Geweldig om te zien. Hier een daar wisselde hij de beelden af met bovenwater-afbeeldingen.

Henk van Uffelen had een serie bij zich die ook van een muziekje was voorzien. De foto’s gaven een fraaie indruk van de landschappen in La Gomera, één van de Canarische eilanden. Ze eindigden in een zeer stemmingsvolle opname van een zonsondergang.

Ger Sauer had een flink aantal foto’s van ‘ouwe dingen’ bij zich. Hij vertelde van zijn fascinatie van verweerde en gecorrodeerde zaken en liet daar in hoog tempo zeer fraaie en vooral kleurrijke voorbeelden van zien.

Kees Olierook had twee series bij zich. De eerste was gemaakt in de Amsterdamse waterleidingduinen. Het waren foto’s uit 2014, maar de kwaliteit was er niet minder om. Prachtige natuuropnamen, waarin ook het dierenleven in die duinen ruim aan de orde kwam.

De tweede serie ging over Haagse stations, met name de architectuur ervan. We werden verrast door opnamen van de ‘netkous’, een tramviaduct dat bij nadere beschouwing qua structuur inderdaad enige gelijkenis met een netkous vertoont. Als bijzonderheid wist Kees te vertellen dat dit station op de wereldranglijst een zevende plaats had behaald, ruim vóór de stations van de beroemde architect Calatrava.

Ed Hendriksen liet een reeks foto’s zien, in Rotterdam gemaakt. Volgens zijn zeggen waren het ‘oefeningen’, maar gaandeweg werd duidelijk dat hij er goed over nagedacht had. Hij had veel aandacht had besteed aan de compositie. Diagonale lijnen, die precies vanuit de hoek van de foto beginnen, maakte het bijvoorbeeld tot een prettige kijkervaring.

Anneke van Ruyven liet foto’s zien die tijdens de zogenaamde drekrace in Schipluiden zijn gemaakt. De deelnemers scheppen er lol in om een parcours te lopen, waarbij ze een aantal moddersloten moeten ‘doorwaden’. Het leverde spectaculaire beelden op met heel veel, heel moddige mensen.

Mariëlle de Bruin liet een aantal foto’s zien die met een iPhone gemaakt zijn. Het waren stuk voor stuk juweeltjes, van heel dichbij genomen met een macro-voorzetstukje. De foto’s hebben daardoor een uiterst geringe scherptediepte. Dat zorgde ervoor dat de serie een wat dromerige stemming uitstraalde. Heel bijzonder. Net als het vierkante formaat waarin ze gegoten waren: ook heel bijzonder.

Tenslotte had Anita Weeber een serie opnamen die op 8 mei van het vorig jaar waren gemaakt. Ze had als prijs bij een fotowedstrijd een tocht door de Rotterdamse havens gewonnen en tijdens die tocht wat foto’s gemaakt. Leuk om te zien, met een aardig verhaal erbij.

Al met al een onderhoudende avond, waarbij het werk van een aantal leden eens op een andere manierwerd gepresenteerd dan via een drietal digitale opnamen voor een wedstrijd of via twee afgedrukete foto’s op de tafel.

Arthur Palache