Clubverslag van donderdag 12 januari 2017

Clubverslag van donderdag 12 januari 2017

De wedstrijd was door het bestuur ‘Verval’ genoemd. Dat was bij mij een begrip dat me niet heel erg aansprak. Maar gelukkig was er in de vooruitblik van Anneke een aanwijzing te vinden:

Er zijn een paar definities voor het woord verval.  Verslechtering of achteruitgang bijv. het huis is in verval geraakt of lichamelijk verval.  Het verval is het absolute hoogteverschil tussen twee willekeurige punten van een watergang, bijvoorbeeld bij een sluis, een stuw of een watermolen.

Bij het woord verval zullen de meesten denken aan oude leegstaande gebouwen, zoals fabrieken en boerderijen. Maar niet iedereen is in de gelegenheid om naar Oost-Duitsland of België te gaan. Maar overal zijn plekken met sporen die iets vertellen over het verleden. Als je zo’n foto maakt, is de kans groot dat deze emoties oproept. Je fantasie wordt geprikkeld. De foto laat je een door jou bedacht verhaal vertellen. Maar denk ook aan lichamelijk verval (een oud persoon met een stok) en ook in het Westland zijn veel watergangen te vinden met hoogteverschillen.

Deze tekst ging zelfs vergezeld van een paar fotootjes, die de betekenis van het woord verval nog onderstreepten.

Het is, waarschijnlijk mede door deze aanwijzingen, een ‘ruïneuze’ avond geworden. Het ene na het andere vervallen gebouw kwam voorbij. Dat liep uiteen van een vervallen boederijtje tot een verlaten aardewerkfabriek en alles wat er tussen zat. Terwijl ‘verval’ toch ook betrekking heeft op het het hoogteverschil van water. Daarvan hebben we relatief maar weinig foto’s van gezien.

De meeste foto’s waren registraties, feitelijke weergaven van onderwerpen. In mijn beleving kwam daar maar weinig fotografisch talent aan te pas. Want uiteindelijk is het toch de bedoeling dat we foto’s maken met een ‘wauw’-effect. Foto’s waar je mond ademhappend van open valt. En die hebben we maar weinig gezien. Een gunstige uitzondering vormde de dinerende oude mensen van Johan van Schie, waaarvan hij opmerkte dat de foto was gemaakt tijdens het Kerstdiner op zijn werk. Ook de verweerde stickers op de zeecontainer van Ger behoorde in mijn beleving tot de top-platen van de avond.

Al met al hebben we 69 foto’s ingeleverd, een groot aantal. Deze zijn beoordeeld door in totaal 24 personen.

Tijdens de beoordeling krijgt, zoals gebruikelijk, de maker de gelegenheid nog iets van zijn of haar werk te vertellen. In veel gevallen geeft dat een andere kijk op de foto. Soms, omdat er bijzondere omstandigheden zijn of omdat de foto op een bijzondere plaats is gemaakt. En dan komt bij vaak de gedachte op “als ik dat eerder geweten had, had ik een andere waardering gegeven”. Dat overdenkend is het dus maar goed dat we niet alles weten en in volkomen onschuldigheid de beoordeling geven. Want uiteindelijk gaat het om het resulaat.

Overigens is dat beoordelen niet voor iedereen even gemakkelijk. Om te beginnen de cijfers. We mogen als laagste cijfer een vier toekennen en als hoogste een tien. Dat betekent een spreiding (verschil tussen hoogste en laagste cijfer) van zes punten.

Marcel heeft zich weer voortreffelijk gekweten van zijn taak als spreekstalmeester. Met de nodige humor en takt zijn foto’s besproken. Na twaaf besprekingen was er gelegenheid voor een drankje, dit keer door de vereniging betaald. HULDE!. Na 24 besprekingen bleek dat we al over de helft van de tijd zaten en is door Marcel de tactiek iets aangepast, Niet meer elke foto bespreken, maar ‘roepen als je er wat van vindt’. Of dat tot een versnelling geleid heeft is nog maar de vraag, maar feit is dat we er rond elf uur doorheen waren. We kijken terug op een niet zo erg afwisselende, maar toch een heel leuke avond, waarbij flink gelachen is. Soms om de foto, soms om het commentaar.

Donderdag 26 januari houden we de jaarvergadering. Tevens is er die avond nog gelegenheid om EigenWerk te laten zien en zal de 2016-editie van Vreemde Vogelds de revue passeren.

Arthur