W A F V

Clubverslag van donderdag 2 november 2017

Natuurlijk, de onderwerpen van alle wedstrijden zijn al heel lang bekend. Toch lijkt het wel dat het steeds weer een race tegen de klok is als er een aankondiging van een wedstrijd verschijnt. Ik meet dat onder andere af aan het tijdstip waarop de bijdragen in de mailbox binnenkomen. In dit geval was dat voor het merendeel op de woensdag. De laatste inzenddag dus. Het is erg leuk om de commentaren te lezen die via WeTransfer met de inzendingen worden meegestuurd. Ik geef een korte bloemlezing:

Goedemorgen Arthur, Tja, bewust onscherp! Wat moet je daar nou mee!? Een beetje zeepsop op je lens doet wonderen, maar ja. Omdat ik het ontzettend interessant vind, stuur ik je toch maar een drietal fotootjes. Ik ben ontzettend benieuwd wat de anderen ervan gemaakt hebben. En of mijn fotootjes in ‘goede aarde’ vallen? ‘Hoe noos’! Tot morgenavond! Groeten,

Hoi Arthur, De 3 foto’s van mij, wat vond ik dit een moeilijke opdracht. Normaal is een onscherpe foto geen moeite voor mij, maar nu bewust, vreselijk gewoon. Hoop dat de muziek bij de presentatie niet onscherp is.

Groetjes tot morgen

Hoi Arthur Beetje wazig allemaal, maar toch nog wat gevonden.

Arthur, hier mijn onscherpe foto’s, succes. Mvrgr

Hallo Arthur, Hierbij mijn onscherpe foto’s. Het wordt morgen vast een wazige avond :-))

Volgens mij geeft dat toch wel aan dat veel deelnemers moeite met dit onderwerp hebben. En dat heb ik ook!

Jarenlang doen de fabrikanten van fotomateriaal de grootse moeite om camera’s en objectieven te maken die de eigenschappen van het menselijk oog benaderen. Ons materiaal moet allerlei onderwerpen feilloos vast kunnen leggen. Vervorming is uit den boze en onscherp weergegeven beelden mogen in het geheel niet voorkomen. Het gaat zelfs zo ver dat het bijna onmogelijk is om een onscherpe opname te maken. Dat moet je hard voor werken, want de camera stribbelt enorm tegen. De automatische scherpstelling, wat normaal een zegen is, moet uitgeschakeld worden. En dan nog is het buitengewoon lastig omdat de tegenwoordige camera’s helemaal niet gemaakt zijn
om handmatig scherp te stellen. Het gaat wel, maar het is gewoon moeilijk. Om maar een voorbeeld te noemen: mijn camera heeft een schuifje voor de zoom-instelling. Dat werkt te snel en reageert niet prettig. Gelukkig heeft het objectief ook een draairing waarmee de brandpuntsafstand ingesteld kan worden. Op het moment dat ik handmatig wil scherpstellen en dus de autofocus uitschakel, verandert die zoomdraairing in de afstandsinstellingsring. Zoomen moet dan gebeuren met dat schuifje, wat héél onhandig is. Maar goed, het is uiteindelijk toch gelukt, al vallen mijn resultaten een beetje tegen.

Marcel geeft dat ook al aan in zijn beginpraatje: “Het is een controversieel onderwerp, dat in de geschiedenis van de Westlandse Algemene Fotografen Vereniging nog niet eerder aan de orde is geweest. Terwijl we toch al meer dan zestig jaar bestaan!” Je moet maar durven als bestuur om een dergelijk onderwerp op de lijst te zetten. Toch zijn er 19 leden die de moeite hebben genomen om een drietal onscherpe opnamen in te zenden. Dat het daarbij niet voldoende is om gewoon de focus verkeerd in te stellen, mag duidelijk zijn uit het ingezonden werk.

Soms, maar niet in alle gevallen, ontstaat er, ondanks de onscherpte, toch een artistiek of abstract beeld. Ik heb wel de indruk dat er opnamen bij zijn waarbij dat ‘per ongeluk gebeurd is, maar dat is niet erg, het resultaat geldt.

Bij de bespreking bleek voorts dat we toch (bijna) allemaal de neiging hebben om herkenningspunten in het geprojecteerde beeld te vinden. We willen weten waar we naar kijken. Kennelijk geeft dat houvast om een betere beoordeling te geven. Zo zien we bijvoorbeeld een (wazig) beeld van een omgezaagde boom, waar velen een goudhamster menen in te herkennen!

Naar aanleiding van foto’s die van een televisiescherm gemaakt zijn, lijkt de conclusie terecht dat gezichten niet zo geschikt zijn voor dit onderwerp. Soms zelfs wekt een foto ‘onrustige gevoelens’ op als we er niets in kunnen herkennen. Ook de foto van de boekenplank levert een onrustig beeld op, waarschijnlijk omdat we de letters willen lezen. En dat gaat niet.

Bij een foto van een bewegende auto tegen een onscherpe achtergrond dachten omstanders ten tijde van de opname dat er een snelheidsmeting plaatsvond. In dat soort gevallen moet je dus ook nog uitkijken dat je niet aangevallen wordt door een agressieve bestuurder die zich betrapt voelt. Levensgevaarlijk!

Een van de foto’s is onder slechte lichtomstandigheden gemaakt en bevat veel ruis. Commentaar uit de zaal: “En die ruis is nog onscherp ook!” In mijn beleving voldoet zo’n opname bij uitstek aan de gestelde criteria: alles is immers onscherp. Die criteria worden evenwel niet door iedereen goed gelezen en/of geïnterpreteerd. Er is een flink aantal foto’s gewoon scherp, en dat is deze keer niet de bedoeling. Acht opnamen zijn “voor het mooie iets te scherp’’, een uitdrukking die bij een willekeurige fotograaf volkomen onbegrip zal opbrengen.

Marcel had al voorspeld dat de cijfers ‘alle kanten uit zouden vliegen’. Dat blijkt ook zo te zijn. De spreiding (het verschil tussen de hoogste en laagste waardering van een foto) loopt uiteen van 2 (dat is dus eer erg consistent resultaat) tot 5 (de waardering loopt van 4 tot en met 9, of, in een ander geval, van 5 tot en met 10).
Arthur

1e plaats – Anneke van Ruyven                   7,90 punten
2e plaats – Karin v/d Boogaard                    7,86 punten
3e plaats – Marcel Batist                               7,76 punten
4e plaats – Anneke van Ruyven                   7,71 punten
5e plaats – Ger Sauer                                    7,67 punten
5e plaats – Teun van Dijk                              7.67 punten

[Show as slideshow]

Clubverslag van donderdag 19 oktober 2017

Presentatie eigen werk, dat was gisteravond het onderwerp. Kennelijk heeft dat wat minder belangstelling, want er waren slechts zes mensen die de moeite genomen hadden om wat opnamen ter bespreking op een memorystick te zetten. De wat mindere belangstelling bleek ook uit het aantal bezoekers; er waren slechts zeventien personen in de zaal aanwezig. Laten we het er maar op houden dat de ‘harde kern’ aanwezig was. Het was goed om ook Jan Pronk weer te zien. De gezondheid speelt hem parten, maar toch is hij weer regelmatig aanwezig. Volhouden Jan!

Marcel gaf de aftrap, en omdat hij een vorige keer niet aan de beurt kwam, was hij nu als eerste aan zet om te projecteren. Hij had zijn foto’s in een PowerPointpresentatie gezet. Er was heel divers werk, van musea, kerken, een abdij en van Urbex-locaties. En dat ook nog uit verschillende landen, dus niet alleen uit Nederland. Het thema dat hij aan deze foto’s had meegegeven was “Invallend licht’. De foto’s muntten uit in een fraaie lichtval. Bij de meeste foto’s gaf hij ook uitleg over hoe de opname tot stand gekomen was. Het leverde een leerzaam uur op.

Henk van Uffelen had een AV samengesteld met als titel en als onderwerp Chateau du Lac. Dit is een soort kasteel in Hoek van Holland. Het is door de eigenaar zelf gebouwd en staat vol (overvol) aan voorwerpen die de man in de loop der jaren verzameld heeft. Daaronder zijn theepotten, snijbonenmolens, potten en pannen en allerlei andere dingen. Kennelijk voorwerpen die hij mooi of zeldzaam vindt. De indruk die het bij mij heeft achtergelaten is: veel en druk.

Arthur laat na de pauze een twintigtal foto’s zien die tijdens de laatste vakantie in Engeland gemaakt zijn. Om precies te zijn, in het Osbourne House op het eiland Wight. Dat is het vakantiehuis van Koningin Victoria en wordt nu beheerd door de National Trust. Het is voor het publiek deels toegankelijk en staat vol –niet zo vol als het Chateau du Lac– met kunstvoorwerpen, schilderijen en fraaie meubelen. Door de enorme drukte met bezoekers was het lastig om personenloze momenten te vinden, maar met enig geduld is dat toch gelukt.

Ger heeft een aantal beelden, voornamelijk architectuur, omgezet naar Zwart-wit. Hij doet dat met de NIK-filters die tegenwoordig gratis gedownload kunnen worden. Hij presenteerde een flink aantal zeer gave foto’s, met soms heel eenvoudige onderwerpen. Ze zijn afkomstig uit verschillende landen. Hij geeft aan wanneer zo’n omzetting succesvol is. Grote onderwerpen lenen zich er goed voor en als er veel grijstinten zijn, let er dan vooral op dat ook puur wit en donker zwart in het beeld voorkomen. In zijn verzameling zijn zowel high key als low key foto’s terug te vinden. Het is fantastisch om te zien, een genot om naar te kijken. Opvallend was daarbij dat hij al zijn foto’s van een witte rand had voorzien.

Kees Olierook Heeft met behulp van een daartoe geschikt programma (M.Objects) een presentatie gemaakt met als onderwerp ‘paddenstoelen’. Hij deed dat op muziek van Henry Manchini. Het geheel zag er goed uit en gaf een prachtig beeld wat er in Ockenburg op paddenstoelengebied te zien is. Kees maakte onderscheid tussen paddenstoelen op of tegen bomen en padenstoelen op de grond. De fotografie was weer perfect, zoals we dat van Kees gewend zijn.

Johan van Schie ten slotte, gaf ons inzicht in het fenomeen popfotografie. Met zeer fraaie beelden, onder moeilijke omstandigheden gemaakt verraste hij de aanwezigen. Vaak is de verlichting ‘lastig’. Johan heeft geen gebruik gemaakt van flitser(s), dat is in dat soort omstandigheden ‘not done’. In
plaats daarvan heeft hij gefotografeerd met hoge tot zeer hoge iso-waarden. Dat leverde wel wat ruis op, hoewel dat in de beelden best mee viel. Voor dit soort fotografie is een beetje ruis helemaal niet storend. Hierna liet hij ook nog een aantal foto’s zien van de Grand Prix in Spa, België. Max verstappen met zijn Red Bull raceauto vol in beeld en scherp. Spectaculair om te zien.

Arthur

Clubverslag van donderdag 5 oktober 2017

Met 36 foto’s en 22 aanwezigen in de zaal is het een ‘gemiddelde’ avond. We hebben het weleens drukker gehad met meer dan 45 foto’s op tafel. Maar dat wordt ruim gecompenseerd door de kwaliteit van het werk, want dat is dik in orde. Er lagen schitterende foto’s op tafel, met een ongekende variëteit een onderwerpen.

Marcel opende de avond met nog even een herinnering aan de RABO-actie. Leden die bij de Rabobank zijn aangesloten kunnen maximaal 2 stemmen uitbrengen ten faveure van onze vereniging. Marcel onderstreept nog even het belang daarvan. Verder geeft hij aan dat er, voor zover hij het al gezien heeft, geen ‘slecht’ werk ligt, alles is van hoge klasse.

Na het cijferen worden de eerste zes foto’s besproken, voor we een pauze gaan houden.

Op dit soort avonden komt steeds weer naar voren dat er (soms grote) verschillen zijn tussen het beeld dat een foto op tafel geeft of ‘op de bok’. Soms komt de foto op tafel beter over, maar in enkele gevallen toont deze op de bok een fraaier beeld. Ikzelf vind het nog altijd moeilijk onder woorden te brengen wat daar de oorzaak van is. Maar het idee wordt algemeen gedeeld en het zal dus wel zo zijn.

Dingen die tijdens het bespreken zijn opgevallen zijn:

 Anneke zet een bijzonder fraaie gevel van een gebouw in beeld, met daarin een spiegeling van een ander gebouw. Voortreffelijke compositie en een verdiende eerste plaats.

 De fotografie van Ben van Elswijk. Hij is druk bezig geweest met het fotograferen van vallende spetters. Het geeft volgens Marcel “een eenvoudige maar sterke foto” Ben geeft een beknopte uitleg hoe dat moet en wat daarvoor nodig is. Wie er wat meer over wil weten kan naar         http://erikdevries.org/freezebox/              gaan.

 Bij verschillende foto’s is er een korte discussie over de uitsnede. Soms is een vierkante uitsnede indringen, dan weer is het beter een randje weg te laten. In veel gevallen geeft dat een verbetering. Ook de kleur van de passe partout is van invloed op het eindresultaat.

 De vliegers van Kees van Leeuwen brachten mij zelf direct in een vrolijke stemming. En dat waren ook precies de woorden die Magda gebruikte om de foto te beschrijven.

 Cock ziet vaak kans om ons te verbazen. We weten inmiddels dat als er een vogel gefotografeerd wordt, de kans groot is dat Cock deze gemaakt heeft. Toch maken zijn foto’s indruk door de vaak bijzondere inhoud. Vandaag geldt dat voor beide foto’s. De foto van de Grutto’s is fraai, maar zijn ijsvogeltje spant de kroon door actie en scherpte.

 Anita verraste de aanwezigen met een foto van een duiker, gemaakt in het aquarium van Blijdorp. Het blijft bijzonder als een niet-duiker een dergelijke opname maakt.

 Ger gaf aan dat fotograferen soms lastig is. Voor de zwam die hij vastlegde is hij driemaal maar het Prinsenbos geweest omdat de eerste twee keren de foto niet naar zijn zin waren.

Hij heeft zelfs een statief(je) gebruikt, iets dat voor hem heel bijzonder is. Maar het resultaat levert wel een vijfde plaats op.

 Karin laat zien hoe je een insect van dichtbij fotografeert, met een fantastisch resultaat

Er zijn deze avond hoge cijfers gegeven. Marcel voorspelde al de dat kwaliteit hoog zou zijn en dat wordt onderstreept door de cijferwaardering. Zelfs de laagst gewaardeerde foto scoort gemiddeld een 6,38 en dat is in schooltermen toch een ruime voldoende.

Donderdag 19 oktober: presentatie eigen werk

Anneke schreef in haar vooruitblik: Steeds meer leden vinden het leuk om eigen werk te presenteren. Dat doet ons deugd. We zijn ten slotte niet voor niets amateurfotografen. Dat willen we ook laten zien. Dus hebben wij tweemaal per jaar ruimte voor presentatie eigen werk. Alles is welkom en wij laten ons graag verrassen. Nog even een herhaling van wat ik in eerdere vooruitblikken heb gezet: De bedoeling is om een serie te laten zien van een vakantie of een onderwerp wat jij interessant vindt. Het maakt eigenlijk niet uit, het onderwerp is helemaal vrij. Zo’n presentatie van 10 – maximaal 50 foto’s bestaat dan uit 1, 2 of 3 series van elk 10 à 15 foto’s. Voor de aanschouwers is het wel zo prettig als elke serie een eigen samenhang heeft. Dus niet van de hak op de tak met portret, bloem, strand, architectuur en abstract, maar echt een kop-staart-verhaal.