Clubverslag van donderdag 1 juni 2017

Clubverslag van donderdag 1 juni 2017

Het is een andere avond dan anders. De kaartspelers zijn er niet en dat betekent dat het veel rustiger is dan op andere avonden. Veel meer parkeerruimte ook, dat maakt het allemaal net wat comfortabeler en gemakkelijker.

In de zaal is het warm. Bij aankomst blijkt dat Linda alle tafels al heeft klaargezet, dat scheelt veel werk. De leden druppelen binnen. Of het aan de warmte ligt of aan de voor een aantal mensen al begonnen vakantie is onduidelijk. Feit is dat er slechts 16 deelnemers fotowerk hebben ingeleverd. Er liggen dus 32 foto’s op tafel. Het vormt een kleurrijk geheel. Minstens zo kleurrijk als het kapsel van Mariëlle, dat de laatste tijd steeds een andere uitsraling vertoont. Wel leuk om te zien. Bijzonder ook is dat Marina er weer is. Ze heeft geen werk ingeleverd, maar het is verheugend te constateren dat ze weer tijd en gelegenheid heeft om een WAFV-avond te bezoeken.

Zonder dat er een openingspraatje door Marcel wordt gehouden, beginnen we aan de beoordeling. Zoals bij een stoelendans lopen we rond de tentoonstelling, met allemaal een beoordelingsformuliertje en een pen in de hand. Hier en daar komen kleine discussies op gang. Het geheel geeft een levendige indruk. Omdat het aantal inzendingen, zeker in vergelijking met andere Vrije Opdracht-avonden gering is, zijn we redelijk snel klaar en daarvan wordt door sommigen gebruik gemaakt voor het innnemen van een drankje.

Voor we aan de beoordeling beginnen zijn er van de zijde van Marcel nog een paar mededelingen, met name over het stadhuisproject. De gemeente blijkt tijdens de wedstrijd de regels steeds te veranderen, waardoor Marcel verwacht dat het niet tot resultaat zal leiden. Jammer, want hij heeft er heel veel tijd in gestopt. Op zich is dat niet erg, maar als dat niet tot een resultaat leidt is met zonde van de tijd en moeite. Arthur meldt nog even dat de parkeerbekeuring waar hij begin april over sprak, na een bezwaarschrift is ingetrokken. Anita heeft bij opruimingswerkzaamheden nog een tweetal boeken vover Photoshop gevonden, die voor belangstellenden beschikbaar zijn. Ger en Henk van Uffelen zijn er blij mee.

En na al deze formaliteiten begint het bespreken van de beoordeelde foto’s. Deze keer zal ik me hier beperken tot de opmerkingen die gemaakt zijn bij de vijf best beoordeelde foto’s.

1. Bij de foto van Linda, het vosje in een grasveld-achtige omgeving, worden veel lovende oprekingen geplaatst. Het is dan ook een schitterende plaat, die in de Amsterdamse Waterleiding Duinen totstand is gekomen.

2. De foto van de grot, door Magda gemaakt, merkt Sylvia op dat het een tekening of een schilderij zou kunnen zijn. De foto gaat naar het abstracte toe. Voor mij kost het me bij het eertse aanzien moeite om een indruk van de grootte van de groit te krijgen. Opmerkelijk is ook dat de foto in een dubbel passepartout wordt weergegeven.

3. Riet, met weerspiegeling in water. Een foto met minimale inhoud en juist daarom herkenbaar als een ‘Linda-foto’. Fotografie wordt hier teruggebracht tot de essentie, een schitterende foto waar je helemaal stil van wordt.

4. De foto van de ooievaar met twee jongen is uniek, in die zin dat deze de indruk geeft dat de foto op gelijke hoogte als het nest is opgemomen. Dat is bijzonder, omdat ooievaars kennelijk geen hoogtevrees hebben en hun nest altijd heel hoog bouwen. Jammer is dat de twee jongen elkaar deels bedekken, maar afgezien daarvan is het een schitterende foto. Cock, de maker, vertelt nog dat de foto vanaf een verafgelegen brug is gemaakt met een sterke telelens.

5. Johan van Schie is verantwoordelijk voor de stilleven-achtige foto. Anneke zegt ervan dat de foto ‘heel bijzonder is, maar geen topper’. De zaal denk daar, gezien de beoordeling, heel anders over. De foto scoort hoge punten vanwege de rust, de eenvoud maar vooral ook door het licht en de kleuren. Grappig is dat de foto tijdens de werkochtend in de Wollebrand is gemaakt. Johan schrijft daarover: “De foto is gemaakt tijdens de werkochtend op de Wollebrand. Het is de slaapplaats van een zwerver onder de brug. Ik heb de foto een beetje bewerkt: ik heb er een zwart/wit gemaakt en de kleuropname er overheen gelegd. Daarna de kleuren een beetje bijgewerkt.”

                                                                                                                                                                                                  Arthur

Clubverslag van donderdag 18 mei 2017

Clubverslag van donderdag 18 mei 2017

Dat wordt een beetje een saai verslag deze keer: alleen maar lettertjes, geen foto’s. Reden is dat er geen foto’s zijn ingeleverd en dus is er ook niets is om dit verhaal mee op te fleuren. Een beetje triestig dus. Net zo triest als het ‘onvindbaar’ zijn van onze spreker. Iemand zou deze avond over drone-fotografie komen spreken, iets dat mijn grote belangstelling heeft. Een kennis van mij die dit soort fotografie op commerciele basis doet heeft al eens foto’s gemaakt van mijn onderkomen in Zeeland. Dat gaf fraaie resultaten, die anders alleen met een helicopter bereikbaar zijn. Jammer dat de man in kwestie “van de aardbodem verdwenen lijkt”, zoals Marcel in zijn inleidend praatje opmerkte.

In dat zelfde praatje vestigde hij nog even de aandacht op een expositie met foto’s van zijn hand in de aula van de Anjerlaan. De moeite van het aankijken meer dan waard.

Presentatie eigen werk was het alternatief dat door het bestuur in allerijl is verzonnnen. Een oproep om je daarvoor te melden bij Marcel heeft een aantal aanmeldingen vooraf en een tweetal aanmeldingen op de avond zelf opgeleverd, ruim voldoende om de avond mee te vullen. Vooral omdat Marcel nog wat tijd gestoken had in een soort les, waar deze avond mee begon.

Landschappen in zwart-wit Was de titel van deze les. Onderwerpen die darbij aan de orde kwamen waren:  Vervreemding  Wanneer wel, wanneer niet  Compositie, vorm en dieptewerking  Keuze van een kleurenfilter  Conclusies en tips

In alle gevallen waren er aansprekende en duidelijke voorbeelden. Opvallend was dat in sommige gevallen de zwart-wit foto het duidelijk won van dezelfde afbeelding in kleur. In andere gevallen was het juist andersom. Contrast en lichtval van de oorspronkelijke opname is in sterke mate bepalend voor het succes van de aanpassing. Marion merkte bij het onderdeel filters nog op dat een filter van een bepaalde kleur de complementaire kleur versterkt. Marcel noemde een paar voorbeelden uit het analoge tijdperk, waar bijvoorbeel een geel- of een roodfilter wolkenpartijen contrastrijker maakte. Probleem was dat je dit niet terplaatse kon constateren, je moest wachten tot de opnamen ontwikkeld waren.

Bij de conclusies en tips gaf Marcel aan dat bij het ontbreken van kleur in een opname het een voordeel kan zijn deze in zwart-wit om te zetten. Dat komt de vorm en de compositie vaak ten goede. Ook de combinatie van water en lucht is vaak gewenst bij succesvolle zwart-wit omzetting. Verder adviseert hij om thuis filters te testen op bestaande opnamen. Dat is met de tegenwoordige fotobewerkingsprograma’s eenvoudig mogelijk. Verhoging van het contrast geeft in de regel een accentuering van vormen.

Vervolgens presenteert een aantal leden een serie foto’s en houdt daar een praatje bij.

Erik Roozenburg heeft een presentaie in elkaar gezet, compleet met een achtergrondmuziekje, over grotduiken. Dat is sportduiken, maar dan in een grottenstelsel. Probeeem daarbij is dat je in geval van nood niet naar de oppervlakte kunt opstijgen. Er is immers geen oppervlak. Wat het spectaculair maakt is de ernome helderheid van het water. Geweldig om te zien. Hier een daar wisselde hij de beelden af met bovenwater-afbeeldingen.

Henk van Uffelen had een serie bij zich die ook van een muziekje was voorzien. De foto’s gaven een fraaie indruk van de landschappen in La Gomera, één van de Canarische eilanden. Ze eindigden in een zeer stemmingsvolle opname van een zonsondergang.

Ger Sauer had een flink aantal foto’s van ‘ouwe dingen’ bij zich. Hij vertelde van zijn fascinatie van verweerde en gecorrodeerde zaken en liet daar in hoog tempo zeer fraaie en vooral kleurrijke voorbeelden van zien.

Kees Olierook had twee series bij zich. De eerste was gemaakt in de Amsterdamse waterleidingduinen. Het waren foto’s uit 2014, maar de kwaliteit was er niet minder om. Prachtige natuuropnamen, waarin ook het dierenleven in die duinen ruim aan de orde kwam.

De tweede serie ging over Haagse stations, met name de architectuur ervan. We werden verrast door opnamen van de ‘netkous’, een tramviaduct dat bij nadere beschouwing qua structuur inderdaad enige gelijkenis met een netkous vertoont. Als bijzonderheid wist Kees te vertellen dat dit station op de wereldranglijst een zevende plaats had behaald, ruim vóór de stations van de beroemde architect Calatrava.

Ed Hendriksen liet een reeks foto’s zien, in Rotterdam gemaakt. Volgens zijn zeggen waren het ‘oefeningen’, maar gaandeweg werd duidelijk dat hij er goed over nagedacht had. Hij had veel aandacht had besteed aan de compositie. Diagonale lijnen, die precies vanuit de hoek van de foto beginnen, maakte het bijvoorbeeld tot een prettige kijkervaring.

Anneke van Ruyven liet foto’s zien die tijdens de zogenaamde drekrace in Schipluiden zijn gemaakt. De deelnemers scheppen er lol in om een parcours te lopen, waarbij ze een aantal moddersloten moeten ‘doorwaden’. Het leverde spectaculaire beelden op met heel veel, heel moddige mensen.

Mariëlle de Bruin liet een aantal foto’s zien die met een iPhone gemaakt zijn. Het waren stuk voor stuk juweeltjes, van heel dichbij genomen met een macro-voorzetstukje. De foto’s hebben daardoor een uiterst geringe scherptediepte. Dat zorgde ervoor dat de serie een wat dromerige stemming uitstraalde. Heel bijzonder. Net als het vierkante formaat waarin ze gegoten waren: ook heel bijzonder.

Tenslotte had Anita Weeber een serie opnamen die op 8 mei van het vorig jaar waren gemaakt. Ze had als prijs bij een fotowedstrijd een tocht door de Rotterdamse havens gewonnen en tijdens die tocht wat foto’s gemaakt. Leuk om te zien, met een aardig verhaal erbij.

Al met al een onderhoudende avond, waarbij het werk van een aantal leden eens op een andere manierwerd gepresenteerd dan via een drietal digitale opnamen voor een wedstrijd of via twee afgedrukete foto’s op de tafel.

Arthur Palache

 

 

 

winnaars eindopdracht 4 mei 2017

Winnaars eindopdracht 4 mei 2017

1e plaats – Kees Olierook                      7,72 punten
2e plaats – Johan v. Schie                      7,58 punten
3e plaats – Sandra Luyendijk                 7,42 punten
4e plaats – Linda Manzaneque               7,39 punten
5e plaats – Marion van Nimwegen           7,35 punten

Clubverslag van donderdag 4 mei 2017

Rond half negen opent de voorzitter de avond. Zo laat, om leden de gelegenheid te geven dodenherdenking in eigen kring te beleven.

Hij deelt in een lange toespraak mee dat de Westlandse Algemene Fotografen Vereniging in de gelegenheid wordt gesteld om foto’s aan te leveren bij de gemeente Westland. Deze zullen gebruikt worden in ‘huiskamerachtige omgevingen’ die in de beide stadhuisgebouwen worden ingericht om vermoeide ambtenaren een rustpunt te geven. Ze komen dus niet in openbare ruimten te hangen. Er worden aan deze foto’s hoge eisen gesteld ten aanzien van onderwerp en kleur-uitstraling. Marcel zal een en ander nog uitgebreid toelichten in een mailbericht naar alle leden. Hij zal daar ook de technische eisen aan toevoegen. De gemeente heeft er geld voor over, dus zowel de maker als de club kunnen er iets aan overhouden.

Dan vervolgen we met de reguliere avond, de beoordeling van de eindopdracht 2017. Er is voorafgaand aan deze avond heel wat afgemopperd over het onderwerp: de touwjes. Zinnen als “Wie heeft dit verzonnen” en “Wat moet je hier in Hemelsnaam mee aan” waren niet van de lucht. Merkwaardig is dat, net als alle andere jaren, de creativiteit het toch wint van het gemopper. Ook dit jaar is er een variëteit aan beelden ingeleverd. De een mooier dan de ander, de een wat creatiever dan de ander, maar steeds is het onderwerp op persoonlijke wijze in beeld gebracht. Het is niet doenlijk om alle foto’s hier te bespreken, maar enkele highlights haal ik er uit:

Cock bijvoorbeeld heeft naam gemaakt als vogelfotograaf en dat bleek ook nu weer uit zijn foto’s. De eerste foto is misschien iets overbelicht, maar wel op het juiste moment gemaakt; de vogel met de jonkies is prachtig in beeld gezet.

Kees Olierook heeft zich vaak toegelegd op architectuurfotografie en dat bevestigd met een touwtje dat uit een brievenbus hangt. Goed gevonden en sterk in beeld gebracht. Ook de andere foto’s van Kees zijn eenvoudig van opbouw, maar goed uitgevoerd.

Ger heeft mooie beelden neergezet, maar gaf wel toe dat de foto’s uit meerdere beelden bestaan. Dat noemen ze bij mij thuis ‘bewerken’ en dat zou volgens de aanwezigen niet toegestaan zijn. Maar ik heb dat nog even nagekeken. In het programma voor dit jaar staat dat bewerken bij deze wedtsrijd is toegestaan. In de vooruitblik van Anneke staat evenwel dat de foto’s onbewerkt zouden moeten zijn. Er is hier ronduit sprake van verwarring! Omdat we alle andere jaren bij deze eindopdracht bewerken hebben toegestaan, denk ik dat het verstandig is om dat nu ook maar te doen. Anders zou een flink aantal inzendingen gediskwalificeerd moeten worden.

Ondergetekende is deze keer bezig gewest met een 3D-printer. Resultaat is een poppetje in de vorm van ‘little helper’, de assistent van Willy Wortel. Arthur laat hem een touwladder oplopen en touwtje springen. Het leverde leuke reacties uit de zaal op.

De handen op de foto van Iris blijken er niet twee te zijn, maar één die gespiegeld is. Daardoor is het effect van handboeien wat minder aanwezig. Marcel vraagt zich bij deze foto af wat de meerwaarde is van het wegdraaien van kleur. Het antwoord van Iris is simpel: “Dat vind ik mooier”

Petra heeft de touwtjes in water gedompeld en dat bevroren. Het leverde abstracte beelden op waarvan werd gezegd dat hoe langer je er naar kijkt, hoe mooier het wordt.

Teun verraste ons met een foto waar de één een bloem in ziet, een ander een spiegelei (Nederlandse Spoorwegen) en weer een ander een lolly.

Sandra had een serie foto’s die uitmuntten in eenvoud en sterke compositie. Mooie beelden, goed belicht en goed doordacht. Het leverde drie dikke voldoendes op.

Al met al een heel interessante avond, die besloten werd met een ‘applaus voor onszelf’ in gang gezet door Teun.

Arthur