Clubverslag van donderdag 6 oktober 2016

Clubverslag van donderdag 6 oktober 2016
Niet zo druk Met slechts 35 ingeleverde foto’s en 25 aanwezigen in de zaal was het gisteravond niet zo druk als we de laatste tijd gewend zijn bij een Vrije-Oprdacht-avond. Meestal hebben we dan heel veel foto’s op tafel liggen. 35 foto’s is in dat kader bezien zelfs ‘weinig’ te noemen. Deze foto’s zijn ingeleverd door 19 leden. Je zou dan denken dat er 38 foto’s op tafel liggen. Er mogen immers twee foto’s per deelnemer ingeleverd worden. Maar een drietal deelnemers heeft slechts één foto ingeleverd, en ja dan liggen er drie ninder dan je verwacht. Kwaliteit Gelukkig heeft dat niets te maken met de kwaliteit van het werk. Marcel heeft een aantal malen geroepen dat er ‘fantastisch werk’ te zien was. En inderdaad, er zijn flink wat negens en zelfs een paar tienen uitgedeeld. Wat verder uit de cijfers bleek is dat de spreiding, dus het verschil tussen de hoogste en de laagste score, tamelijk gering was. Bij een enkeling was er een maximaal verschil van vier punten, maar in veruit de meeste gevallen was het slechts twee punten. Dat betekent in mijn ogen dat we qua beoordeling met z’n allen toch redelijk op dezelfde lijn zitten. Niet alle foto’s worden hier besproken Het heeft niet zo heel veel zin om het commentaar dat op alle foto’s is gegeven hier letterlijk weer te geven. Maar een paar highlights wil ik toch even naar voren brengen: Er was veel discussie over de eerste foto, van Petra. Met name een paar reflecties maakten de tongen flink los. De waardering voor de foto steeg nog toen Petra aangaf er niets aan te hebben nabewerkt. De foto is afgedrukt zoals deze uit de camera kwam. De foto van Henk, op het strand gemaakt, bracht in eerste instantie wat verwarring. Iemand vroeg zich zelfs af of dit vanuit een vliegtuig was gemaakt. Er wordt nog wat gesproken over iets verder croppen, maar daar zijn de menigen over verdeeld. Marcel zegt dat in dit soort situaties veel composities mogelijk zijn en vraagt zich vervolgens af of dit de beste is. Marion vertelde bij haar foto van de man die op de trap van een silo aan het schilderen was, dat ze betrapt was door een bewakingsdienst. Er mocht terplaatse niet gefotografeerd worden en ze moest haar memorycard inleveren. Gelukkig heeft haar camera twee kaarten, waarvan ze de ene gebruikt om jpeg-bestanden op te slaan en de andere voor raw-bestanden. Ze heeft de tegenwoordigheid van geest gehad om de jpg-kaart in televeren. De raw-kaart is dus bewaard gebeleven en de foto’s ook. Dat Iris inmiddels een eigen stijl hanteert is wel duidelijk geworden. Ook nu weer was haar foto herkenbaar als een ‘Iris-product’. Ik noem het creatief en eigenzinnig als je een foto met de borduurnaald bewerkt en er op die manier een extra dimensie aan geeft. Iemand had op het beoordelingskaartje geschreven: “wel een mooie foto, maar er is op geborduurd”. Dat riekt naar negetief commentaar (dat is mijn interpretatie) maar in mijn beleving is er niets mis mee. Bij deze wedstrijdavond mochten bewerkte foto’s ingeleverd worden en dat is precies wat er gebeurd is. het was bij het bespreken dan ook geen issue, het werd over het algemeen heel creatief bevonden.
De foto van Ger, die van de deur met de deurkruk, werd in eeste instantie afgedaan als: leuk, mooie diagonaal, maar ik zou deze zo nooit maken. Toen kwam er veel protest vanuit de zaal, want dit werd algemeen als topper aangemerkt.
De nijlpaardenfoto van Anneke ontlokte Ger de opmerking dat hij tekstballonnetjes miste. “Met zo’n foto kun je met teksten in tekstbalonnetjes leuke dingen doen” was zijn betoog. Marcel zei over deze opname: ”Dieren foto’s zijn vaak erg statisch, deze echter is dat beslist niet”. Anneke legde nog uit dat ze juist voor deze speelse opname heel veel geduld heeft moeten hebben. De abstracte foto van wat later een detail van een houten bankje bleek te zijn, was gemaakt door Johan van Schie. En dat was eigenlijk wel het laatste wat we verwachtten, Johan heeft meestal een heel andere sijl van fotograferen en dus was dit buitengewoon verrassend. De nachtopname van Kees Olierook kreeg veel waardering. Technisch heel knap gefortografeerd, zoals we dat van kees gewend zijn. Prachtig. De zwart-wit foto van Ger (alweer een deur) kwam heel goed over. Dat is te danken aan de afdruk op barietpapier. Dat is een techniek waarvan ik dacht dat deze al lang geleden verlaten en vergeten was, maar Ger heeft nog een firma gevonden die barietafdrukken maakt. “Duur, maar heel goed” was zijn commentaar en ik heb het extra geld er graag voor over. Bij de foto van twee (parende?) insecten van Cock maakt Erik de opmerking dat de scherpte niet optimaal is. Aad legt uit dat dat komt omdat het onderste beestje stil zit en de bovenste beweegt. Dat gaf uiteraard veel gelach vanuit het publiek. Magda zegt over de foto van de schommel van Marcel dat ze deze ‘zeer apart’ vindt. In het Nederlandse taalgebruik heeft ‘apart’ inmiddels een bijzondere betekenis gekregen. Je gebruikt het als je het zelf niet zo mooi vindt, maar de maker niet wilt beledigen. Of dat hier ook de bedoeling was kan ik niet nagaan, het is en blijft een heel bijzondere foto. De zingende man met het vreemde brilletje geeft ook vele reacties. Kees Olierook legt uit hoe en wanneer de plaat gemaakt is en daaruit blijkt dat de man inderdaad aan het zingen was. Dat gebeurde in het Archeon, hij maakte deel uit van een zangkoor. De laaatste foto van Marcel gaf ook heel wat commentaar. Men kon het niet precies plaatsen. Het bleek een boei te zijn die bij laagwater droog was komen te liggen. Alleen de boei had een felle kleur. Een boeiende plaat, die naar mijn oordeel te laag uit de beoordeling kwam. Die beoordeling staat op de volgende bladzijde en is voor mij zelf niet erg goed afgelopen. Volgende keer beter…

Arthur

Comments are closed.