Clubverslag van donderdag 3 mei 2018

Clubverslag van donderdag 3 mei 2018

Marcel opent de avond iets na achten met de opmerking dat dit soort fotografie een aanslag is op ieders creativiteit. En dat is maar al te waar. Toch waren de inzendingen deze keer behoorlijk op tijd binnen. Vaak komen ze pas op de laatste avond, maar deze keer waren de inzendingen heel verspreid in de tijd. Ik interpreteer dat als ‘wegwezen ermee, we gaan over tot de orde van de dag’. Ger had zijn inzending zelfs al op 21 april verstuurd, maar dat heeft te maken met het feit dat hij deze week op vakantie is.

Over veertien dagen ontvangen we een fotoclub uit Vlaardingen. In het kader van uitwisseling gaan zijn we bij hen op bezoek geweest en 17 mei komt een delegatie van de AFVV (dat staat voor Amateur Fotografen Vereniging Vlaardingen) bij ons op bezoek om hun werk te vertonen en er iets over te vertellen.

Schildersezeltje Het is ieder jaar weer een vreselijk gemopper. Dat begint met het uitdelen van de ‘voorwerpen’, tijdens of vlak na de Algemene Leden Vergadering. Het was dit jaar niet anders. Op zich was dat schildersezeltje best een leuk voorwerp, maar wat moet je ermee?

Iris wist er wel raad mee, kijk maar wat ze om haar nek heeft!

Maar niet iedereen is zo creatief. De verzuchtingen waren dan ook niet van de lucht en dat kwam bij sommige foto’s zelfs sprekend tot uitdrukking. Ezeltjes die in de openhaard werden gegooid of met een lucifer werden aangestoken zijn daar voorbeelden van.

Wim Alsemgeest heeft zelfs helemaal niet meegedaan, zijn wandelactiviteiten zullen dat verhinderd hebben. Maar ik denk er zelf anders over. In het verleden heeft hij weleens foto’s ingeleverd van een voorwerpje, waarop te zien is dat hij dat op rituele wijze aan het begraven was. Daarom denk ik dat hij zijn wandeling precies in deze week gepland heeft. Dan hoeft er niets begraven te worden.

We bekijken de foto’s eerst een keer. Dat gaat in een redelijk tempo, de foto’s blijven zeven seconden staan. Overvloeien naar de volgende foto duurt twee seconden, de totale cyclus dus negen seconden. Voor 59 foto’s betekent dat in minder dan negen minuten de voorstelling voorbij is.

Dan begint het ‘echte’ werk, de foto’s moeten beoordeeld worden. Deze keer weinig uitschieters en een zeer magere toekenning van cijfers.

Het merendeel van de cijfers ligt bij de zessen en de zevens. Slechts 24 keer is het cijfer negen toegekend (dat is ongeveer een half procent)

Tienen zijn in het geheel niet gegeven. Daar staat tegenover dat het cijfer vier ook niet gegeven is, Het gemiddelde is een ruime zes

Voorafgaand aan het bespreken vroeg Marcel wat we er in het algemeen van vonden. Het antwoord luidde: “gevarieerd” en “lastig te beoordelen”.

Van sommige opnamen werd getwijfeld aan correctheid ten aanzien van het onbewerkt zijn. Er mocht immers geen foto in een foto gefotoshopt worden. Gelukkig konden de makers in voorkomende gevallen duidelijk aangeven hoe de foto tot stand gekomen was.

Ondanks het feit dat er 59 foto’s aan de orde kwamen, zag Marcel toch kans om in een rustig tempo de bespreking te leiden. Soms was er behoorlijk wat hilariteit en dat maakt dat je dit soort avonden niet wilt missen.

En dan is er nog altijd de moeite die je moet doen om na te denken over de projectievolgorde van de foto’s. Doe je de beste als eerste of als laatste? Het blijft een dilemma. In veel gevallen lukt het nog wel om twee foto’s te maken. Maar die derde, dat wordt een probleem. In die zin is het verstandig de beste tot laatste te bewaren. Dan bevindt deze zich in het gezelschap van die moeizaam gemaakte derde foto’s en kan er dan wellicht net bovenuit steken.

Comments are closed.