Clubverslag van donderdag 22 maart 2018

Clubverslag van donderdag 22 maart 2018

Marcel opent de avond met de mededeling dat wij, als fotoclub, eens per jaar een AV-avond houden. AV staat voor audiovisueel en dat betekent dat geluid (audio) en beeld (visual) hier nauw met elkaar verbonden zijn.

Een zestal leden van de WAFV heeft, samen met drie mensen ‘van buitenaf’ een soort sub club gevormd, waarin zij op zeer enthousiaste wijze in deze hobby samenwerken.

Allerlei onderwerpen lenen zich voor het maken van een audiovisual, er is geen eind aan de mogelijkheden die dit medium biedt. Dat kan een reportage zijn of een reisverslag. Ook zeer persoonlijke ervaringen of bevindingen kunnen het onderwerp van een audiovisual zijn. Vanavond zullen we een aantal voorbeelden zien die door de leden van deze AV-groep gemaakt zijn.

Voor het zover is herinnert Marcel ons nog even aan het maken van de eindopdracht. We hebben in het begin van di jaar allemaal een schildersezeltje ontvangen. De bedoeling is dat we er op een zo creatief mogelijke manier drie foto’s van maken. Daarbij gelden de regels voor bewerken van foto’s, die tegenwoordig eigenlijk heel simpel zijn: Alles mag, behalve (delen van) andere foto’s met Photoshop of een ander fotobewerkingsprogramma invoegen.

De drie foto’s moeten digitaal worden aangeleverd en doen dan mee aan de wedstrijd die op 3 mei gehouden wordt. Je krijgt te zijner tijd nog wel een herinnering per e-mail.

Verder is er nog een herinnering aan de uitwisseling die met Amateur Fotografen Vereniging Vlaardingen (AFVV) die op dinsdag 27 maart gaat plaatsvinden. Wij bezoeken hen en gaan werk van ons laten zien. We doen dat met foto’s, zowel digitaal als afgedrukt en met wellicht een enkele audiovisual. Wil je ook meedoen, dan een serie foto’s, waar je ook iets over kan zeggen, opsturen naar Marcel, liefst in formaat van 1920 x 1080 pixels. Opsturen via WeTransfer naar marcel@marcelbatist.nl

Dat gezegd hebbend gaan we van start met ‘Vreemde Vogels’. Dit is een jaarlijks terugkerende serie foto’s die leden van elkaar gemaakt hebben, voornamelijk tijdens het clubuitje. Arthur maant iedereen aan om bij dat soort gelegenheden elkaar te fotograferen, liefst in vreemde of compromitterende houdingen. En dat is, afgemeten aan het gelach in de zaal, ook deze keer weer gelukt. Arthur heeft dit nu voor de vijfde keer gedaan en vindt het welletjes. Hij wil het stokje graag aan een ander doorgeven.

Vervolgens geeft Marcel aan de hand van een paar sheets een duidelijke uitleg wat er onder een audiovisual verstaan moet worden. Het gaat om de onverbrekelijke samenhang tussen beeld en geluid en de serie die hij laat zien, ‘Go-no-go area’ is daar een sprekend voorbeeld van. Hij geeft na het zien van de serie nog een korte uitleg van sommige effecten die hierin voorkomen.

De volgende serie is van Ger, ‘Als de blaadjes vallen’. Het is een serie prachtige herfstbeelden. Mooie, verstilde plaatjes ondersteund door zeer bijpassende stemmige muziek.

De serie ‘Haast’ van Anneke is van geheel andere aard. Het is een korte serie en Marcel waarschuwt tevoren om vooral niet met de ogen te knipperen, want dan mis je een aantal beelden. Er zit namelijk vaart in de serie, en niet zo’n beetje ook! De beelden volgen elkaar in razend tempo op met ‘harde’ overgangen. Ze zijn helemaal toegespitst op de drekrace, een wedloop waarbij de deelnemers door modderige sloten en door bagger moeten waden. Het geheel wordt muzikaal ondersteund door het lied ‘Opzij’ van Herman van Veen. Een korte, krachtige en vooral ook komische serie, die binnen de club veel waardering oogstte.

Marcel geeft aan dat hij vaak ’s-morgens, voor dag en douw de natuur opzoekt. Wat hij dan ziet legt hij fotografisch vast en met deze beelden is de serie’ Morgenstond’ tot stand gekomen. Ook hier stemmige en sfeervolle beelden met mooie en vooral bijpassende muziek.

In Vietnam zijn bij een Amerikaans bombardement twaalf jonge vrouwen omgekomen. Deze gebeurtenis wordt jaarlijks herdacht met een militaire ceremonie, die ook voor publiek toegankelijk is. Het is een indrukwekkende rapportage geworden, die vanwege het onderwerp, geheel in zwart-wit is weergegeven. De serie heeft als titel: ‘Het verdriet van Vietcong’.

Kees Olierook geeft, net als veel andere leden, meegedaan met ‘het project’, waarbij de deelnemers een jaarlang een fotografisch aantrekkelijk gebied bezochten. De bedoeling was dat er dan een serie van twaalf foto’s zou ontstaan, die kenmerkend is voor de twaalf maanden van het jaar. Kees had Ockenburgh als fotogebied. Natuurlijk maakt niemand één foto per maand. Er worden vele foto’s gemaakt en daaruit werden dan de beste voor dit project geselecteerd. Van de overige foto’s heeft Kees Olierook een audiovisual gemaakt, waarbij alle maanden van het jaar voorbijtrekken. De serie kent een korte en een lange versie, wij zagen de korte modus. Elke maand op zich wordt gevormd door fotowerk dat geheel ‘Kees-eigen’ is, dat wil zeggen ragscherp en prachtig van belichting. Ook worden bij elke maand de beelden ondersteund door muziek. Persoonlijk vond ik de overgangen in de muziek nog wel voor verbetering vatbaar.

Na de pauze presenteerde Marcel ‘Reflecties van de geest’. Hij vertelde over de visoenen die zijn moeder, kort voor haar overlijden had en heeft in deze serie getracht deze droomgezichten in beeld te brengen. We zien veelal symmetrische, abstracte beelden, die op een schitterende manier in elkaar overvloeien. Daarbij ontstaan vaak de zogenaamde ‘derde beelden’ die een gevolg zijn van het opkomen van een volgend beeld, terwijl het eerdere beeld nog niet geheel verdwenen is.

Ger heeft op een trip naar Valencia een aantal bouwwerken van de beroemde architect Calatrava in beeld gebracht. Fantastische fotografie, ook hier weer met goede ondersteunende muziek. Alle foto’s zijn bewerkt om het gebrek aan onderhoud te camoufleren. Er is sprake van veel roestvorming. Door het weergeven in 50% zwart-wit en 50% kleur heeft Ger dit weten te maskeren en is het een imposante serie geworden.

Henk van Uffelen presenteerde zijn eerste serie die met het programma M.Objects is gemaakt. Met dat programma is het mogelijk audiovisuals te maken, waarbij zowel de beelden als de ondersteunde muziek – en ook spraak- worden samengevoegd. De serie “de boerderij van ome Frans’ geeft een beeld van een vervallen boerderij, met veel bewerkte beelden. Het gebruik van HDR-opnamen maakt de serie kleurrijk.

Het Vigelandpark in Oslo is beroemd om de meer dan 200 beelden sculpturen in brons en steen van de gelijk genaamde artiest. Maar wat vaak over het hoofd wordt gezien is het smeedijzerwerk dat ook ruim in het park is vertegenwoordigd. En dat is het onderwerp van de serie ‘Emoties in ijzer’ die Marcel er maakte. Vaak tegen een heldere lucht, waardoor het ijzerwerk een grafisch karakter krijgt. Met enige verbeelding zou je zelfs kunnen denken dat de afbeeldingen met een dikke viltstift op papier getekend zijn.

Weer van een geheel andere orde is de serie ‘La Fabrica’ die Ger in Spanje maakte. De fabriek is geheel verlaten, maar de ruïne is door de tand des tijds behoorlijk aangetast en vertoont nu schitterende kleuren. Ger heeft een en ander op zijn eigen wijze prachtig vormgegeven. Het geheel is een serie stemmige beelden, gedragen door goed klinkende muziek.

Als voorlaatste serie zien we ‘Bevroren laagland’ van Marcel. Hij toont ons winterse beelden die toch bijzonder kleurrijk zijn en zijn aparte kijk op de natuur goed weergeven. De serie bestaat uit 35 verrassende foto’s, gemaakt op zo’n 20 verschillende locaties.

De laatste serie is weer van Ger, getiteld Westlandia Mechanica en toont beelden vanuit het Westland met een ‘technische inslag’, vlot gebracht met een prettig in het gehoor liggend muziekje eronder.

Een warm applaus klonk niet alleen na elke serie, maar ook aan het eind van dezer avond.

Comments are closed.