Clubverslag van donderdag 18 februari 2016

Clubverslag van donderdag 18 februari 2016
Schrijfgerei. Hoe verzinnen ze het! Ik heb me de afgelopen veertien dagen suf gepiekerd hoe je dat op overtuigende en liefst op een verbijsterende manier in beeld kan brengen. In mijn fantasie komen er dan foto’s waar iedereen tijdens de evaluatie-avond met verbazing naar kijkt. Om er vervolgens naar adem happend fantastische cijfers voor op het beoordelings-kaartje te schrijven.
De werkelijkheid is anders. Hoewel we normaal om acht uur beginnen, zijn er nu al om half acht mensen die lopen te sjouwen met tafeltjes, verlengsnoeren en vooral draagbare studiootjes. Want die zijn er veel en ook nog in verschillende soorten. De meeste zijn vierkant en bescheiden van afmetingen. Maar er zijn er ook die wat groter zijn en een tentvormig karakter hebben. Het lijkt wel of ze uit één stuk bestaan. Uitvouwen is heel gemakkelijk; het ding springt als het ware in z’n vorm. Ze zijn zo groot dat je er gemakkelijk in kunt slapen, als het nodig is met je hele familie.
De temperatuur in onze ruimte loopt snel op. Al die personen en al die lampen maken dat ik me in de tropen waan. Ik zie dan ook naarmate de avond vordert steeds meer verhitte gezichten, mouwloze tenues en T-shirts.
Er zijn ook leden die stoïcijns blijven onder al die druk. Die hebben geen studiootje bij zich. Zelfs geen camera, Ze zijn er alleen voor de gezelligheid. Het moet de club een goed gevoel geven dat mensen louter voor de gezelligheid naar de Anjerlaan komen, maar ze zitten me wel een beetje in de weg. Ik ga geen namen noemen, maar Mark, Peter, Jan, Ger en Mariëlle hebben het, gezien hun conversatie, erg naar hun zin. Het wordt onderstreept door de nodige baco’s.
Anderen zijn intensief bezig. Ik zie iemand met chineese kwasten aan de gang. Het schijnt dat ze er in China echt mee schrijven (volgens mij kan dat alleen op muren, want voor papier lijken die kwasten me veel te groot). Maar als er mee geschreven wordt, ja dan is het schrijfgerei. Geen speld tussen te krijgen.
Er is ook iemand die voor het enorme bedrag van € 4,= een schrijfmachientje bij de kringloopwinkel heeft gekocht. Hij beleeft nu de fotoavond van zijn leven. Ik denk ook dat het een heel fotogeniek ding kan zijn en ben benieuwd naar de resulaten. Meer dan naar mijn eigen foto’s, want ik voel aankomen dat het niets gaat worden. Gelukkig zijn er meer mensen die dat gevoel hebben. “Ik heb mijn avond niet” is een hier en daar gehoorde uitdrukking.
Een ander heeft nauwelijks tijd voor een biertje en zit met een inmiddels rood aangelopen hoofd in een tentje. Het is geweldig om te zien hoe die mensen creativiteit en inspanning combineren.
De buurvrouw aan mijn tafeltje heeft ooit iets gecalligrafeerd (“toen ik een jaar of dertien was”, vertelde ze) en daar is ze nu druk mee aan de slag. Ik zie trouwens meer mensen die iets met calligrafie doen. Dat zou best wel eens iets moois kunnen worden.
Ikzelf stop er bijtijds mee. De creativiteit is opgedroogd. Gelukkig de fles nog niet… Ik heb een paar zeer merkwaardig uitziende foto’s kunnen maken. Maar of die de waardering krijgen die mij vooraf voor ogen stond waag ik te betwijfelen. We zullen het zien.
Arthur

Comments are closed.