Clubverslag van donderdag 14 maart 2019

Clubverslag van donderdag 14 maart 2019

Inleiding Het bestuur kon bij het samenstellen van het programma voor 2019 natuurlijk onmogelijk weten dat we vorige maand de warmste februari ooit zouden meemaken. Ook deze maand was mild qua temperatuur. Helt lijkt me dat spreekwoorden ‘Maart roert zijn staart’ en ‘Aprilletje zoet heeft weleens een witte hoed’ (de betekenis ervan mag je zelf Googelen) maar eens in de revisie moeten, want die kloppen al jaren niet meer.

Gevolg is dat de meesten van ons in het archief hebben moeten graven om nog iets kouds tevoorschijn te halen. Bewonderenswaardig is dan dat er leden zijn die met bloemen en diepvrieskasten aan de slag zijn gegaan om inzendingen te vervaardigen.

Opening avond Marcel opende de avond met de mededeling dat ons erelid Ben Boekestein op 92-jarige leeftijd is overleden. We houden een minuut stilte om hem te herdenken, maar realiseren ons dat leden die minder dan tien jaar lid zijn hem niet eens gekend hebben.

Marcel besteedt nog even aandacht aan de volgende avond, die in de vooruitblik staat aangekondigd als Audiovisuele presentaties. Anneke schrijft: Binnen onze club is er een aantal leden, dat zich bezighoudt met het maken van AV ’s. Eenmaal per jaar laten zij zien wat zij het afgelopen jaar gemaakt hebben. Marcel zet deze series in een mooie PowerPointpresentatie. Om het geheel wat interactiever te maken is er na elke serie gelegenheid tot het stellen van vragen en/of opmerkingen. Mochten er buiten de vaste groep nog leden zijn die een AV willen vertonen, dan graag met Marcel contact opnemen.

Maar net als vorig jaar is er voorafgaand nog tekst en uitleg over het ontstaan, software en wat een AV is. Marcel heeft twee korte presentaties: “Wat is een audiovisual” en “van idee naar AV”. Gewoon heel kort even memoreren. We starten deze avond met de serie “Vreemde Vogels” van Arthur, die na de ledenvergadering niet afgespeeld kon worden. We hebben inmiddels een nieuwe geluidsinstallatie, dus daar kan het deze keer niet aan liggen.

Wim Alsemgeest leidt de avond Dan geeft Marcel het woord aan Wim Alsemgeest, die ons door de enorme berg foto’s zal leiden. We bezien de foto’s een eerste keer, begeleid door muziek. Er zijn tijdens de presentie twee muziekstukken gebruikt: 1. Snow Drops van J.K. Hodge 2. Night Time Snowflakes van Relaxmydog Dan volgt, in een doodse stilte, de beoordeling. 74 foto’s, iedere foto staat gedurende 7 seconden, waarna een overgang van twee seconden plaatsvindt. Het geheel duurt dus ruim elf minuten. In die tijd is er bijna geen geluid, afgezien van de hoestbuien van Arthur. Hij krijgt van medeleden antihoestmiddelen aangeboden, waaronder zelfs een gas jenever. Dat wordt normaal gesproken met groot graagte aanvaard, maar moet deze keer helaas worden overgeslagen vanwege een lopende antibioticakuur (kuur afmaken, geen alcohol gebruiken).

Tijdens de bespreking zijn er de gebruikelijke hilarische momenten. Anita geeft aan dat ze bij het maken van de foto van het diepvriesvak op het laatst blauwe handen van de kou had. Er was veel bewondering voor de ijsbloemenfoto van Ben. Ikzelf heb sinds mijn jeugd (en dat is al heel lang geleden) geen ijsbloemen meer gezien. Arthur zegt dat hij zich bij het beoordelen heeft laten leiden door het aantal rillingen dat over zijn rug liep bij het aanschouwen van de foto’s. Hoe meer rillingen, hoe hoger het cijfer.

Als we van alle deelnemers de eerste foto gezien hebben is het tijd voor een drankje, waarbij ik mezelf heb moeten beperken tot een bitterlemon…

Na de pauze vervolgen we de bespreking. Bij de dode vogel van Marcel merkt Ben op: “een beetje gras wegknippen voor een foto is oké, maar een beestje doodslaan…”

Arthur legt even uit hoe zijn foto van de twee eenden is aangepast. Er is een stukje ijsvlakte toegevoegd om de beesten wat meer ruimte te geven. Vervolgens is de schaduw van de bovenste eend in spiegelbeeld aan de onderste eend toegevoegd.

Foto 61 was er een van een stijf bevroren zwembad met op de kant een bordje ‘Verboden te duiken’. Tijdens de bespreking merkte Anita droog op: “Dat kwam goed uit, want ik had toch mijn badpak niet bij me.”

Rond de klok van halfelf is alles besproken en eindigen we met een applaus, waarbij het niet duidelijk is of dat bedoeld is voor de kwaliteit van het eigen werk of de enthousiaste manier van leiding geven aan deze avond door Wim Alsemgeest. Ik houd het op het laatste.

Arthur

Comments are closed.